fbpx

Nummer 5

René Roza

Phoenix (gedicht)

Phoenix

Vleugels lam
Hart op slot
Ogen lopen over
Een dichtgeritste mond
Lood in mijn schoenen

Leven op de vierkante millimeter
Gekooid, gemuilkorfd, geketend
‘Een cel is maar....’
Ik zit vast, toch ben ik vrij
Ik voel mezelf niet meer mij
Er wordt bepaald uit goede wil
Gedaan voor mij, om mij
Over mij, over de anderen
Ik trek me terug in mij

Vleugels hangen
Hart dat bloedt
Zout op mijn wangen
Een klem op mijn lippen
Blote doorkliefde voeten

Daar diep van binnen vind ik vuur
Daar voel ik leven, voel ik adem
Diep in mij vind ik mijn geest
Mijn geestdrift houdt me warm
De waakvlam van mijn diepste ik
Vecht zich een stille weg omhoog
Creatieve ik, flexibele ik, sterke ik
Daar vind ik nieuwe wegen
Kan ik weer uit mijn loopgraaf klimmen

Lood uit mijn schoenen
Een opengeritste blije mond
Vreugdetranen om mezelf
Vullen mijn gulle hart
Ik sla mijn vleugels uit

Ik leef weer
167090305_312330037018144_5863691686698122838_n

Het verhaal van
René

Mijn vriend Fred Rosenhart, kunstschilder, heeft een schilderij van mij gemaakt in mijn diepste Corona-fase.

Opgesloten als oudere single (homo-)man. Geïsoleerd. Bang (gemaakt) voor een zwaar ‘griep?’-virus.

In de eerste lockdown keurig één keer per dag op de fiets naar de bakker, de groenteboer en de slager. Geen contacten. Af en toe FaceTimen. Maar nooit een knuffel. Nooit een zoen. Nooit een geile date.

Daarna even een opleving en toen nog dieper de put in… en daar bovenop een avondklok. Als theatermaker is dat de doodsklap. En toch, via taal weer opleven.

Maar toch: taal is geen zoen, knuffel of streling. Kan ik ooit weer echt dat gevoel van vóór Corona terug voelen? Er is iets kapot…